Szarości - inspiracje

Foto: Internet

Zaduma...

Foto: Internet

"Nie żyje się, nie kocha się, nie umiera się - na próbę."

Jan Paweł II

Jesień w słońcu skąpana

Ewa Korczyńska 

Cztery pory roku

Czy wiesz jak całuje jesień ?

okrywa duszę całunem

wielobarwnych zdarzeń

karmi słodyczą marzenia

koi udręczone myśli

Czy wiesz jak całuje zima ?

mrozi uśmiech

promiennych oczu

studzi gesty czułych dłoni

zamyka słowa w ciszy

Czy wiesz jak całuje wiosna ?

maluje nadzieją uczucia

otwiera wrota nowej miłości

zdobi nagie ramiona

złotem kaczeńców

Czy wiesz jak całuje lato ?

rozjaśnia słońcem blady świt

soczystą wiśnią krwawi wargi

odkrywa morze pragnień

budzi drzemiące zmysły

Wyciągnij rękę do cichych snów

nasycę cię jesienną czerwienią

zimową bielą otoczę myśli

zapachnę wiosenną świeżością

rozpalę letnią namiętność

zanim odpłynie noc

i zgaśnie księżyc

IKEA 2012 i wygrane Candy u Pauli

Dawno mnie nie było. Wrzesień to dla mnie pracowity miesiąc, jako mamy dwóch małych chłopaków. Mateusz jako czwartoklasista musi poważniej podejść do spraw szkoły, oj ciężko przestawić go na inne tory po tej beztrosce. Początek września to czas, gdy po wakacyjnym rozleniwieniu, trzeba powrócić do rodzicielskich obowiązków. Nowa Pani, nowi nauczyciele, nowe przedmioty, nowy sposób oceniania. Wszystko zaczęło się od nowa: wczesne wstawanie, szkoła, zadania, zajęcia na basenie, spotkania i nauka przed I Komunią Świętą Krzysia. I tak będzie do przyszłego roku. By nie zwariować trzeba czasem zwolnić. Chwila relaksu przy nowym katalogu IKEA doskonale się do tego nadaje.W tym roku otrzymałam wersję XXL :)

 Bardzo podoba mi się IKEowski ład i porządek. Wszystko jest na swoim miejscu,

a w katalogu można znaleźć bardzo fajne pomysły.

 Chciałabym mieć taki pokój gospodarczy, niestety na dzień dzisiejszy to tylko takie małe marzenie.

Te romantyczne dekoracje także przypadły mi do gustu.

Udało mi się także wygrać Candy - niespodziankę u Pauli w jej Atelier. Ślicznie Dziękuję :*** Jestem w trakcie poważnych zakupów meblowych do nowego mieszkania i już wiem jaki chcę kolor mebli.... z tym wiankiem będę chodziła szukając MOJEGO koloru. Jeszcze raz DZIĘKUJĘ :)

Pomarańczowe kwiaty

"(...) unosząc do ust filiżankę,

z nieprzemijającym zachwytem

chłonęła otaczający pejzaż.

Czule dotykała wzrokiem drzew,

kępy niebieskich ostróżek i białych lilii."

T.E. Opoka "Wyspa kobiet"

"Koniec lata" Renata Strug

Jeszcze ciepłym promieniem słodko pieścisz skórę,

jeszcze barwny parasol rozkładasz w ogrodzie,

jeszcze jasnym porankiem uśmiechasz się czule,

lecz każdy dzień mi szepce, że z wolna odchodzisz.

Jeszcze się macierzanki zachwycasz wonnością,

pływasz w nurcie uśpionym twoim ciepłem rzeki,

jeszcze blaskiem zachodów obdarzasz z hojnością,

lecz już z wolna odchodzisz w jakiś kraj daleki.

A ja tak bardzo pragnę zatrzymać cię w dłoniach.

Jak muszlę, co fal morskich ma w sobie muzykę

do serca cię przyłożyć, gdy świat w śniegu tonie

i ogrzać je z twych włosów wesołym kosmykiem.

Słoneczniki - dzieci słońca

Rósł w polu, samotnie, na ziemi jałowej,
w milczącej zadumie pochylał swą głowę,
do słońca wyciągał stęsknione ramiona,
choć nieraz ich zieleń kroplami zroszona.

Lecz kiedyś z czułością ujęły go dłonie
zwyczajnej dziewczyny, też ciepła spragnionej,
twarz smutną, pożółkłą uniosła do góry,
pozwolił się zerwać, wbrew prawom natury.

Ziarenko po ziarnku oddawał jej duszę,
słoneczne jestestwo, nabrzmiałe od wzruszeń,
tak pragnął połączyć w pieszczocie namiętnej,
aż w końcu korona została, nic więcej.

Niedbale rzucony usychał powoli,
przed żarem palącym próbując się bronić,
coż z tego, że dobre zerwały go ręce,
zapomniał, naiwniak, gdzie głowa, gdzie serce.

A jednak nie poszła na marne ofiara,
choć chłopak niejeden ogromnie się starał,
gdy szczęście i radość jej oczy rozświetli,
w bezkresnym lazurze zobaczysz...słonecznik.

Źródło

Malwy - symbol lata

Foto: fotolia

Na fotografii starej i pożółkłej,

z rąbkiem obdartym,

przypiętej magnesem do zimnej lodówki,

czas czarodziej przystanął na chwilę.

Wróciłam do domu z cegły czerwonej,

z oknami jak oczy ślepca białymi,

z płotem kulawym,

od starości skrzypiącym-

a żółty słonecznik od ziaren brzemienny

na wiecznej śliwie kręgosłup opierał.

Malwy ciekawskie jabłonie głaskały,

smak gruszy był cierpki jak życie.

Na łąki zajrzałam z krwawników dywanem,

ze smutną babką gojącą rany

i zmęczonym pieńkiem po wierzbie płaczącej.

Polami szłam z pszenicznym słońcem,

chlebem powszednim pachniało powietrze

i ziemią matką już prawie jesienną,

w jej bruzdach błądziłam palcami.

W lasku za polem spotkałam zajączka,

przycupnął samotnie na jednej nóżce,

pod krzewem głogu ważka umierała-

a wrzos fioletem okrywał jej duszę.

Jarzębina od gron ciężkich garbata

czerwienią ust kochanki mamiła,

kroplami deszczu jak perłami zdobiona,

piękna choć samotna,na wiatr czekała.

Na fotografii przez lata zjedzonej,

przypiętej magnesem do martwej lodówki,

czas czarodziej poszedł do przodu,

poszłam i ja,wraz ze mną wspomnienia.

Dziś mam usta w ciemnym kolorze,

dłonie samotne i z bliznami kalendarz.

Nie umiem już pisać miłosnych wierszy,

a włosy farbuję barwami jesieni. darc rain